Moje dziecko jest wyśmiewane w internecie — co robić?

Zacznij od prostego komunikatu: „Chcę zrozumieć, co się stało. Nie będę Cię karać za to, że mi o tym mówisz”. Dziecko może obawiać się utraty telefonu, zakazu korzystania z internetu albo publicznej awantury z rodzicami innych uczniów.

Nie pytaj na początku: „Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałeś?”. Takie pytanie łatwo brzmi jak zarzut. Lepiej zapytać: „Od kiedy to trwa?”, „Kto o tym wie?”, „Czego najbardziej się teraz boisz?” i „Co chciałbyś, żebym zrobił jako pierwsze?”.

Telefon może być jednocześnie miejscem, w którym dziecko doświadcza przemocy, i głównym źródłem dokumentacji. Automatyczne zabranie urządzenia może dodatkowo odciąć je od przyjaciół i sprawić, że następnym razem ukryje problem.

Jeżeli potrzebne jest ograniczenie ekspozycji, zrób to wspólnie: wycisz powiadomienia, zablokuj konkretne osoby, ustaw prywatność.

• screeny grup i wiadomości
• nazwy użytkowników
• linki do profili
• nagrania lub zdjęcia publikowane bez zgody
• daty zdarzeń
• listę osób, które brały udział
• dowody tworzenia kolejnych kont lub memów
• informacje o tym, czy problem występuje również offline

• dziecko mówi o braku sensu życia lub samookaleczeniu
• boi się iść do szkoły
• sprawcy grożą przemocą fizyczną
• publikowane są intymne materiały
• ktoś dorosły kontaktuje się z dzieckiem seksualnie lub szantażuje je
• ujawniono adres lub inne dane zwiększające ryzyko bezpieczeństwa

W Polsce dzieci i młodzież mogą korzystać z telefonu 116 111, a rodzice i dorośli z telefonu 800 100 100 w sprawach bezpieczeństwa dzieci. Rzecznik Praw Dziecka prowadzi również Dziecięcy Telefon Zaufania 800 12 12 12 i czat. Aktualne dane powinny być zawsze prezentowane w Centrum Pomocy ZnajdzHejtera.pl. Przejdź do Centrum Pomocy →

• Nie oceniaj dziecka ani nie pytaj na początku, dlaczego wcześniej nic nie powiedziało.
• Nie odbieraj telefonu jako automatycznej kary i nie odcinaj dziecka od wsparcia.
• Nie rozpoczynaj publicznej awantury na grupie rodziców ani nie zawstydzaj sprawcy.
• Nie działaj ponad głową dziecka bez wyjaśnienia mu, co chcesz zrobić i dlaczego.

• Porozmawiaj spokojnie.
• Zapewnij dziecko, że nie jest karane za ujawnienie problemu.
• Zabezpiecz materiały.
• Ustal, kto wie o sytuacji.
• Oceń, czy są groźby lub materiały intymne.
• Skontaktuj się ze szkołą, jeśli problem dotyczy uczniów.
• Przy kryzysie skorzystaj z profesjonalnej pomocy.

Nie zawsze. Najpierw ustal fakty i oceń, czy kontakt nie zwiększy presji na dziecko. W sprawach szkolnych warto działać w sposób skoordynowany z placówką.

Nie jako automatyczną karę. Można wspólnie ograniczyć powiadomienia i kontakt ze sprawcami, zachowując dostęp do wsparcia i materiałów.

To wymaga oceny konkretnej sytuacji i obowiązków placówki. Cyberprzemoc między uczniami często wpływa na bezpieczeństwo i funkcjonowanie w szkole, dlatego warto poinformować placówkę.

Nie odbieraj mu poczucia kontroli. Wyjaśnij, jakie informacje są potrzebne i dlaczego, a w razie konieczności skorzystaj z pomocy psychologa lub pedagoga.

Jednym z głównych ogólnopolskich miejsc jest Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Aktualne formy kontaktu należy sprawdzać na oficjalnej stronie.

Potraktuj groźby jako sygnał alarmowy. Zabezpiecz materiał, zadbaj o bezpośrednie bezpieczeństwo dziecka i skorzystaj z odpowiedniej pomocy; w bezpośrednim zagrożeniu dzwoń pod 112.

Zachowaj screeny grup i wiadomości, nazwy użytkowników, linki do profili, daty, opublikowane materiały oraz informacje o osobach uczestniczących i zdarzeniach offline.

Powiedz, że chcesz zrozumieć sytuację i że dziecko nie zostanie ukarane za jej ujawnienie. Zapytaj, od kiedy to trwa, kto wie i czego dziecko najbardziej się obawia.

• Ktoś szantażuje mnie intymnymi zdjęciami
• Jak zabezpieczyć treść z internetu?
• Ktoś grozi mi w internecie
• Centrum Pomocy — dzieci i młodzież →